Star Trek

Από Σταρ Τρεκ δεν έχω παρακολουθήσει πολύ.

Ξέρω ότι το σκάφος το λένε Έντερπραϊζ και ότι ο καπταιν λέγεται Κερκ και πως υπάρχει και ένας τυπάκος με μυτερά αυτιά που τον λένε Σποκ (ιεροσυλία, ε;).

Και ότι όταν θέλουν να πάνε κάπου κάθονται σε ένα μέρος, πέφτει μια ακτίνα πάνω τους και τηλεμεταφέρονται.

Αυτά.

Α. Και ότι εκτιλύσσεται στο διάστημα. Τόσο καλά!

Παρ' όλα αυτά όποτε τύχαινε να δω ένα επεισόδιο Σταρ Τρεκ, έπιανα τον εαυτό μου να διασκεδάζει απίστευτα πολύ.

Το νέο Star Trek -κεφάλαιο 11 παρακαλώ- είναι ακριβώς αυτό: κλασσική fun ταινία επιστημονικής φαντασίας.

Ο Τζ.Τζ.Αμπραμς -δημιουργός του σπουδαιότερου brain-challenge της σύγχρονης αμερικανικής τηλεόρασης- έκανε κάτι πολύ έξυπνο: αποφάσισε να πάει την ιστορία στην αρχή.

Και να μας συστήσει εκ νέου τους Κερκ, Σποκ, Σκότι, Ουχούρα, Σούλου και λοιπούς του Έντερπραϊζ. Έτσι για να μη παραπονιόμαστε και εμείς οι άσχετοι.

Δε θα πω παραπάνω για την ταινία, είναι πραγματικά απόλαυση να την παρακολουθείς.

Δείτε πάντως και αυτό: http://www.in.gr/ath/cine/startrek/

Film Preview

Δεν είναι υπέροχη περίοδος αυτή κοντά στα Χριστούγεννα; Κινηματογραφικά μιλώντας τουλάχιστον...

-Κάνει κρύο, που να πάμε απόψε;

-Δεν πάμε ένα σινεμά;

Μπαίνεις στην αίθουσα, με το ποπ κορν στο χέρι, ένα φιλικό χέρι δίπλα στην καρέκλα σου, μια μοναχική θέαση ένα βαρετό χειμωνιάτικο βράδυ, η οθόνη ανάβει, γεμίζει προσδοκίες.

Αυτή. Μπορεί. Να Είναι. Η Ταινία. Που θα σου αλλάξει τη ζωή.

Αν το καλοκαίρι είναι η εποχή των μεγάλων μπλοκμπάστερ και των επανεκδόσεων, ο χειμώνας είναι σίγουρα φεστιβαλικός και οσκαρικός. Γεγονός που σημαίνει ότι έχει έρθει η ώρα για αρκετές καλές ταινίες να βγουν προς τα έξω.

Τι περιμένουμε φέτος; The Changeling του Κλιντ Ίστγουντ με την Αντζελίνα Τζολί, Revolutionary Road του Σαμ Μεντες με τους Ντι Κάπριο- Ουίνσλετ (το απόλυτο ζευγάρι της δεκαετίας του 90 ξανά μαζί), το οικογενειακό δράμα του Τζόναθαν Ντέμι Rachel Getting Married, το W του Όλιβερ Στόουν (όχι για κανένα άλλο λόγο, παρά για να δούμε πως ο μεγαλύτερος κινηματογραφιστής συνομωσιολόγος αντιμετωπίζει τον χειρότερο ίσως πλανητάρχη των τελευταίων δεκαετιών).

Και φυσικά έχουμε Ντέιβιντ Φίντσερ και Μπραντ Πιτ στο The Curious Case of Benjamin Button, τον Σον Πεν στο ρόλο του ομοφυλόφιλου πολιτικού Χάρβεϊ Μιλκ στο Milk του Γκας Βαν Σαντ, ο Παλαιστής με τον εξαιρετικό Μίκι Ρουρκ, το έπος του Στήβεν Σόντερμπεργκ Τσε και το The Reader του Στήβεν Ντάλντρι (μάλλον θα είναι η χρονιά της Ουίνσλετ)

Και αυτά είναι μόνο η αρχή... Καλές κινηματογραφικές βραδιές να έχουμε!!!

Το πρόσωπο ενός άλλου

Μια ακόμη ταινία του Teshigahara.

Μια απίστευτα ώριμη και άγνωστη στο πλατύ κοινό ταινία. Πραγματεύεται την έννοια και την επίδραση του προσώπου πάνω στην προσωπικότητα, την παρουσία, τη ζωή κάποιου. Χωρίς κάποιο μέλος του σώματος ακόμη αναγνωρίζεσαι. Χωρίς όμως το πρόσωπο ποιος είσαι;

Ένας με καμμένο πρόσωπο παρακολουθεί τις αντιδράσεις των γύρω του απέναντι του. Νιώθει σαν να μην υπάρχει. Γι' αυτό παίρνει τη μεγάλη απόφαση. Θα χρησιοποιήσει μια μάσκα, ένα περίβλημα που τον ξανακάνει άνθρωπο.

Αυτός όμως ξέρει ότι είναι μάσκα. Κι έτσι ξέρει ότι είναι ένας άλλος, ή μάλλον κανένας. Και τελικά έχει όντως κάψει το πρόσωπο του; είναι αυτό που φοράει μάσκα; ή μήπως είναι το πρόσωπο του; μήπως είναι κάποιος που νοιώθει ότι δεν υπάρχει και κατά συνέπεια έχει την εντύπωση ότι του λείπει το πρόσωπο;

Ό,τι και αν συμβαίνει θα κάνει κάτι που θα δείξει σ' όλους ότι υπάρχει.

Η σκηνή της αυτοκτονίας της γυναίκας με το παραμορφωμένο πρόσωπο, καθώς μπαίνει για πάντα στη θάλασσα πρέπει να είναι από τις καλύτερες του κινηματογράφου...

O Λάκκος (Otoshiana) του Teshigahara

Για το φιλμ του Teshigahara,
τον ‘Λάκκο’ (‘Otoshiana’)…

Πράγματι είναι μια ευχάριστη έκπληξη να γνωρίζεις έναν τόσο μεγάλο σκηνοθέτη, εκεί που δεν ξέρεις καν την ύπαρξη του.
Είχα ακούσει τον τελευταίο καιρό και από φίλους πολύ καλά λόγια. Επίσης είχα πληροφορηθεί ότι ήταν από τους σκηνοθέτες – πρότυπα του μεγάλου Ταρκόφσκι.
Κι έτσι πήγα χθες στο Ζέφυρο, στα Πετράλωνα, στον ΄Λάκκο’.
Η ταινία είναι ασπρόμαυρη του 1962.
Πρόκειται για την ιστορία ενός ανθρακωρύχου που, κατά τη διάρκεια αναζήτησης δουλειάς, δολοφονείται από κάποιον για μια υπόθεση σύγκρουσης εργατικών συνδικάτων, και η ειρωνία είναι ότι δολοφονείται κατά λάθος, επειδή τον παίρνουν για κάποιον άλλο. Εν πάση περιπτώσει ακολουθούν πολλοί φόνοι, όπου οι νεκροί συμμετέχουν στη συνέχεια ως φαντάσματα.
Η αναφορά στα συνδικάτα και τα συμφέροντα πραγματικά ξενίζει καθώς διακατέχεται από την αφελή διάκριση της εποχής σε καλούς και κακούς, ονειροπόλους και συμφεροντολόγους.
Η φωτογραφία και τα πλάνα του, η αργή κίνηση της μηχανής στους ανοιχτούς χώρους, το υγρό στοιχείο, τα σκυλιά, η κατεύθυνση της μηχανής προς τις πόρτες- πύλες προς το εξωτερικό φως (σαν τους εγκλωβισμένους στο σπήλαιο του Πλάτωνα που λαχταρούν το φως) είναι στοιχεία που σίγουρα έχουν επηρεάσει τον Ταρκόφκσι στις δουλειές του.
Και μια σκηνή μετά από διάφορους φόνους, που όλοι εκτυλίσσονται μπροστά στο βλέμμα ενός παιδιού, με μια σειρά από σκυλιά που προχωρούν στην κόψη ενός λόφου, σαν να συμμετέχουν σε κάποιο παράξενο τελετουργικό που και τα ίδια δεν γνωρίζουν είναι ΜΟΝΑΔΙΚΗ!!!

Αυτά. Άντε και καλή προβολή…

Δύο ιππότες και ένας πρίγκιπας

«Αλλαξες τα πράγματα... για πάντα. Δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω. Βλέπεις, γι’ αυτούς, είσαι απλά ένα φρικιό. Όπως κι εγώ!»
Τζόκερ

Ένας Σκοτεινός Ιππότης. Ένας Λευκός Ιππότης. Και ένας πρίγκιπας του Χάους. Και οι τρεις κυβερνούν –καθένας με το δικό του τρόπο- την Γκόθαμ. Ο σκοπός ή το μέσο είναι ο σημαντικότερος.
Ο Μπάτμαν είναι ο μασκοφόρος εκδικητής. Εκείνος που πίσω από την ασφάλεια της στολής του πολεμά το έγκλημα. Εκείνος που είναι τόσο σκοτεινός, όσο και φωτεινός. Εκείνος που είναι τόσο λατρεμένος, όσο και μισητός.
Και στην αντίπαλη πλευρά ο Χάρβεϊ Ντεντ. Ο λαμπερός ιππότης που προσπαθεί με το νόμο, με το λέγειν, με την συνεχή παρουσία του να καταπολεμήσει το έγκλημα. Εκείνος που πιστεύει ότι η μόνη δικαιοσύνη είναι εκείνη ενός νομίσματος που πέφτει.
Και οι δύο έχουν τον ίδιο στόχο: να «καθαρίσουν» τη διεφθαρμένη Γκόθαμ. Ο Μπάτμαν παίζοντας με τα όρια της βίας, ακόμα και με τα όριά του, τους κανόνες που θέτει ο ίδιος. Ο Χάρβεϊ Ντεντ ακολουθώντας τους κανόνες της Γκόθαμ, τους ίδιους αυτούς τους δίκαιους και άδικους.

Και στην άλλη πλευρά ο Τζόκερ. Ο πρίγκιπας του Χάους. Ένας άνδρας που θέλει να αποδείξει την υποκρισία, ένας πρίγκιπας χωρίς ηθικές αρχές, χωρίς κανόνες. Στη σκοτεινή πλευρά του Μπάτμαν βρίσκει τον εαυτό του. Σκοντάφτει όμως στον μοναδικό κανόνα του μασκοφόρου εκδικητή: στην αδυναμία του να σκοτώσει.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μπάτμαν καλείται να τα βάλει με όλα τα διαταραγμένα μυαλά της Γκόθαμ. Αλλωστε και ο ίδιος είναι αρκούντως περίπλοκος: σκότωσαν τους γονείς του μπροστά στα μάτια του, κληρονόμησε την τεράστια περιουσία του, αποφασίζει να πολεμήσει το έγκλημα φορώντας μια σκοτεινή στολή νυχτερίδας.
Ο Μπάτμαν υπάρχει γιατί υπάρχουν οι εγκληματίες που αντιμετωπίζει. Αλλά πιο σπουδαίο είναι ότι οι εγκληματίες που αντιμετωπίζει υπάρχουν γιατί υπάρχει και ο ίδιος. Γεγονός που τον θέτει ξανά και ξανά μπροστά στην ίδια πάλη, γεγονός που προκαλεί ξανά και ξανά το ίδιο δίλημμα: η Γκόθαμ χρειάζεται τον Μπάτμαν ή ο Μπάτμαν χρειάζεται την Γκόθαμ;

Indiana Jones and the kingdom of the crystal skull

Το έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου και το τηρώ! Δεν πρόκειται να επηρεασθώ ποτέ ξανά από την κριτική των άλλων για μια ταινία! Γιατί σπανίως τα γούστα των άλλων συμφωνούν με τα δικά μου!

Μάπα ήταν η τέταρτη συνέχεια του Ιντιάνα Τζόουνς; Τότε το No country for old men τι ήταν;

Κουλό τέλος είχε η μία, ακόμα πιο κουλό είχε η άλλη!!! Η δεύτερη μάλιστα ούτε Χάρισον Φορντ είχε, ούτε Κέιτ Μπλάντσετ!!!

Εντάξει, η αλήθεια είναι από τον τέταρτο Ίντι κάτι έλειπε. Ο Ίντι στα νιάτα του (Ρίβερ Φοίνιξ) αλλά και στα 30 - 40 (Φορντ) του είχε το σεξ απίλ που τρέλαινε τις γυναίκες και τη ρώμη που ζήλευαν οι άνδρες. Είχε και περισσότερη φαντασία στην πλοκή, είχε και περισσότερο χιούμορ.

Και ο τέταρτος Ιντιάνα, όμως, είναι αρκετά διασκεδαστικός. Είναι μια ταινία που σου κρατά το ενδιαφέρον. Σου θυμίζει στοιχεία από τις προηγούμενες, διαθέτει δράση και χιούμορ. Ό,τι πρέπει για καλοκαιρινό σινεμαδάκι.

Ο Χάρισον Φορντ, από την πλευρά του, είναι άξιος θαυμασμού. Δεν μασάει παρά τα χρόνια του. Και όσοι επέκριναν την επιλογή του θέματος των ΑΤΙΑ, να μην ξεχνούν ότι υπάρχουμε ορισμένοι που πιστεύουν στην υπαρξή τους! Μόνο στο ελληνικό δημόσιο να πας, βλέπεις πάρα πολλά!

Είδα την ταινία, διασκέδασα, θυμήθηκα τα παλιά, πέρασα υπέροχα...

Και ας μην ήταν αριστούργημα!

We don't (?) need a superhero

Πρώτα ήρθε στη ζωή μας ο Σούπερμαν. Ακολούθησαν κι άλλοι πιο μετά, ο Φλας Γκόρντον, ο "σκοτεινός" Μπάτμαν. Σήμερα τους βλέπεις παντού. Και είναι όλοι εδώ. Ο Σπάιντερμαν, ο Χαλκ, ο Ironman, ο Γούλβεριν, οι Τέσσερις Φανταστικοί...

Δεν είναι εποχή για ήρωες... Ή μήπως είναι;

Από την πλευρά του Χόλιγουντ τουλάχιστον, είναι. Η μεταφορά κόμικ στον κινηματογράφο προσφέρει μια σειρά πλεονεκτημάτων στα στούντιο:

έτοιμη βάση θεατών -οι φαν του κόμικ θα πάνε να δουν οπωσδήποτε την ταινία,

έτοιμο πάνω-κάτω σενάριο (η μάχη του καλού με το κακό έχει συγκεκριμένη μορφή που έχει γράψει άλλος πριν από σένα)

ενδιαφέρον -μη ξεχνάμε ότι οι μεταφορές κόμικ είναι στη βάση τους μια περιπέτεια,

ενώ φυσικά η παραγωγή διευκολύνεται από την τεχνολογία. Ποτέ δεν ήταν πιο εύκολο για το Χόλιγουντ να φτιάξει μια ταινία κόμικ πιο πιστευτή από σήμερα, μια εποχή που η βιομηχανία των ψηφιακών εφέ βρίσκεται στο απώγειό της.

Αυτοί οι λόγοι θα αρκούσαν για να φτιάξουν (αλλά εδώ που τα λέμε και για να καταστρέψουν) οποιαδήποτε ταινία, πόσο μάλλον την αγαπημένη ιστορία χιλιάδων αναγνωστών.

Αυτό όμως στο οποίο φανερά υπερτερούν οι ιστορίες κόμικ από τις κανονικές περιπέτειες είναι οι ήρωες. Είτε η μεταφορά είναι καλή, είτε κακή, η βάση υπάρχει: ο χαρακτήρας είναι μια περίπλοκη προσωπικότητα με σκοτεινά στοιχεία. Γιατί ας το παραδεχτούμε. Κανένας άνθρωπος στα καλά του δεν φοράει μια μπέρτα και κολάν για να πάει να σώσει τον κόσμο, όσο ακομπλεξάριστος και αν είναι.

Ή μπορεί να είναι ένας τύπος που καθόλου δεν διάλεξε αυτό που του συνέβη που θέλει σχεδόν να το αποφύγει (βλ. Χαλκ).

Η βάση λοιπόν υπάρχει. Η εκτέλεση είναι το ζητούμενο και αυτή δεν είναι πολλές φορές καλή. Εάν δεν το όραμά σου δεν είναι το σκοτεινό τσίρκο του Τιμ Μπάρτον, ή το κλειστοφοβικό σύμπαν του Κρίστοφερ Νόλαν, εάν δεν είσαι το παιδί-θαύμα του σύγχρονου αμερικανικού κινηματογράφου Μπράιαν Σίνγκερ ή αν το όνομά σου δεν είναι Σαμ Ράιμι, τότε πόσες πιθανότητες έχεις να κάνεις μια πραγματικά καλή ταινία κόμικ?

Όχι και τόσο λίγες, όπως δείχνουν οι τελευταίες κινηματογραφικές απόπειρες. Ironman. Hulk. Το επερχόμενο νέο Μπάτμαν. Όλα φέρουν από ένα -τουλάχιστον- βαρύ πυροβολικό στο καστ: ποιος καλύτερος από τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ για να ερμηνεύσει τον περίπλοκο, παραδόπιστο (τουλάχιστον αρχικά Σταρκ). Και ο Χαλκ του Εντουαρτ Νόρτον είναι ένας αμήχανος horny-ρομαντικός επιστήμονας. Για να μην πούμε για τα συμπλέγματα και τα ζητήματα του Κρίστιαν Μπέιλ ως Μπάτμαν που θα του ήταν το ίδιο εύκολο να είναι κακός, όσο είναι καλός.

Τελικά δεν είμαι τόσο σίγουρη ότι δεν χρειαζόμαστε έναν σούπερ ήρωα. Εκτός και αν πρόκειται για το καλό-παιδί-δεν-μπορώ-να κάνω-λάθος Σούπερμαν. Μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς αυτόν.